Piękna, słoneczna, wrześniowa sobota …
Zachwycające, historyczne miejsce: klasztor pobenedyktyński w Mogilnie, sięgający w swych początkach XI wieku …
Takie właśnie zewnętrzne okoliczności towarzyszyły w tym roku Wspólnocie Absolwentów „Martyria” ( = WAM) w dniu rozpoczynającym kolejny rok formacji. To, co najistotniejsze, zaistniało tegoż dnia, poprzedzone jednak zostało wcześniejszymi przygotowaniami poprzez 9-dniową nowennę za wstawiennictwem św. o. Pio, Patrona całej wspólnoty martyriowej, a w przeddzień spotkania w Mogilnie – wieczornym czuwaniem w kaplicy przy Sanktuarium Królowej Męczenników.
Czas to był wyjątkowy, bo też po wakacyjnej przerwie, stęsknieni, i zadziwieni tym, jak szybko rosną i zmieniają się dzieci (-; zgromadziliśmy się, by razem przeżyć czas na modlitwie brewiarzowej, Najświętszej Eucharystii, także przy kawie i słodkościach oraz smacznym obiedzie, jak też podczas spotkań w grupach.
Sercem tego wszystkiego stało się uroczyste ślubowanie, złożone na Mszy Świętej, poprzez które poszczególne osoby przyjęły na nowo bądź po raz pierwszy zaproszenie Pana Boga do tworzenia Wspólnoty Absolwentów „Martyria”, a to – poprzez zachowywanie zasad życia chrześcijańskiego i włączanie się w dzieła animowane i podejmowane przez WAM.
Jak to przy okazji ślubowań się dzieje, nie zabrakło radości i doświadczania łaski Bożej, utwierdzającej w tym, co dobre, przemieniającej obawy i wątpliwości w nadzieję, że z Bożą mocą i pomocą wytrwamy w ślubowaniu, i otrzymamy siły i umiejętności potrzebne do gorliwego podejmowania zadań, które dopiero przed nami.
I tak zaistniała tegoroczna wspólnota! Rozpoczęło się „nowe” … „Nowe” także w tym sensie, iż przez najbliższe miesiące podczas spotkań w grupach pochylać się będziemy nad słowami Jezusa z Góry Błogosławieństw. Ponaglani wezwaniem „Pójdźcie za Mną i Mnie naśladujcie!”, obieramy „królewską drogę do duchowej dojrzałości i wolności” (Jan Paweł II, homilia na Górze Błogosławieństw, 24.03.2000).
Ciebie również zapraszamy do wspólnego wędrowania! (-;
(IF)

W dniu 3.10.2010 roku grupa śmiałków we wczesnych godzinach porannych opuściła miasto Bydgoszcz w kierunku miejscowości Osówiec (dystans 6 km. to chyba nawet tyle co droga szabatowa tak więc taka wyprawa w sam raz na niedzielę)
Warunki atmosferyczne dobre, wschód Słońca parę minut po siódmej, zachmurzenia – brak.

Cel – las pod Osówcem. Godzina przybycia ok 9.00.
Uczestnicy – 16 osób – dane osobowe objęte tajemnicą służbową.
Szczegóły akcji utajniono. Wiadomo natomiast, że z lasu ubyło kilkanaście sztuk grzybów z hymenoforem rurkowym. Z nieoficjalnych źródeł wiadomo, że rozbrojono także kilkanaście pocisków kaliber 5 mm. Mali zwiadowcy przeczesali także pobliskie schrony gdzie odnaleźli wujka Szymona…(cenzura). Przepraszam muszę już kończyć bo za dużo mówię.
Pozdrawiam !
„Wuj” Szymon

Co czwartek o godz. 17.00 w Szkole Podstawowej nr 1 przy ul. Tatrzańskiej dzieci wraz z rodzicami spotykają się na sali gimnastycznej, gdzie można trochę razem poćwiczyć, w ramach zajęć: gimnastyka, zabawy no i wygłupy Zapraszamy dzieci z rodzicami.

Szczęść Boże !

Tu korespondent duszpasterstwa akademickiego – Szymon Grzybowski.

W dniu 23 października 2010 roku w pięknej jesiennej aurze nasze duszpasterstwo miało okazję zwiedzić część fortyfikacji grudziądzkiej cytadeli. Położony wśród liściastego lasu obiekt wypełnił się wesołym dokazywaniem naszej niesfornej gromadki, która straszyła przysypiające po nocce nietoperze, właziła w najbardziej zakurzone i ciasne zakamarki, psociła, buszowała, rozrabiała na całego.

W tej atmosferze zacierały się różnice wieku, wykształcenia, progu podatkowego, doświadczenia życiowego.
W korytarzach grudziądzkiej cytadeli mieszka dziecko – to jest każdy z nas, gdy pozwala sobie na odnalezienie się w okolicznościach, które tak niesamowicie pobudzają ludzką wyobraźnię.

W piątek (tj 19.11.2010) rozegraliśmy mecz siatkówki w ramach turnieju o Puchar Prezesa S.K.M.A. Pokolenie.
Absolwencka drużyna nosi nazwę – Rodzinki, choć w jej skład wchodzą również tzw. Single
Walcząc dzielnie na boisku do ostatniego punktu, udało nam się zdobyć w  meczu  z drużyną DNT (stypendyści Fundacji Dzieło Nowego Tysiąclecia) nasze pierwsze zwycięstwo (w setach- 3:1). Kolejny mecz 26.11.2010. Kibice mile widziani

Dzień Wspólnoty to czas dla każdego z nas, aby lepiej się poznać, a przede wszystkim, aby poczuć, że jesteśmy wspólnotą ludzi zmierzających w podobnym kierunku. Oprócz okazji do spotkania z bliźnim staramy się zawsze, aby była to również sposobność na wzrastanie duchowych relacji z Bogiem, dlatego nasz Dzień Wspólnoty (21.11.2010) rozpoczęliśmy modlitwą Anioł Pański. Aby lepiej rozumieć i przeżywać słowo Boże, poznaliśmy 5 metod (sposobów) rozważania tekstów Pisma św. Po zapoznaniu się z każdą z nich w małych grupach, podsumowaliśmy wszystkie na forum. Naszym szczególnym gościem tego dnia był ks. Biskup Jan Tyrawa, którego zaprosiliśmy na oficjalną inaugurację formacji studentów i absolwentów „Martyrii”. Ksiądz biskup szeroko odniósł się do tematu tegorocznej formacji – ośmiu błogosławieństw i odpowiadał na zadawane przez nas pytania. Był pełen uznania dla zaangażowania Martyrii i życzył nam wytrwałości w byciu jawnymi chrześcijanami. Dzień Wspólnoty zakończyliśmy udziałem we Mszy św., która łączyła studentów i absolwentów „Martyrii”, współpracowników Fundacji „Wiatrak” oraz wszystkich przybyłych. Po Eucharystii niektórzy z nas świętowali razem z „Wiatrakiem” jego XV urodziny. Z tej okazji w Domu Jubileuszowym przygotowana została część artystyczna, po której można było skosztować urodzinowego tortu i innych bankietowych przysmaków.

W piątek (10.12.2010) rozegraliśmy kolejny mecz w ramach Turnieju o Puchar SKMA Pokolenie, pomimo walki o każdy punkt drużyna Rodzinki ostatecznie przegrała w meczu z grupą Kanada 1:3 (25:21, 23:25, 20:25, 23:25).

W niedzielę (12.12.2010) mieliśmy kolejną okazję do spotkania się ze Słowem Bożym i sobą nawzajem. Był to wyjątkowy czas dla nas wszystkich, szczególnie dla rodziców małej Magdalenki, której chrztu byliśmy świadkami. Mszę św. wzbogacała obstawa liturgiczna i muzyczna złożona z  dorosłych WAMków, jak i dzieci. Po przeżyciu Eucharystii, mieliśmy czas na wspólne pogaduchy w salce DA i skonsumowanie pysznej czekolady od Izy
Następna Msza św. – 9 stycznia 2011 r.

9 stycznia 2011 braliśmy udział we Wspólnotowej Mszy św. Jak co miesiąc jest to okazja do spotkania się z drugim człowiekiem oraz powierzenia całej naszej Wspólnoty Bożej opiece. Podczas Eucharystii (w uroczystość Chrztu Pańskiego) miała miejsce ceremonia chrztu św. małego Szymona – odgrywającego rolę Jezuska w tegorocznym Żywym Żłóbku. Rodzice nowoochrzczonego – Natasza i Staszek wcielili się podczas ostatnich Świąt Bożego Narodzenia w postacie Świętej Rodziny.
Po duchowej uczcie spotkaliśmy się „Na pięterku”, aby przygotować dla studentów różańce, które będą rozdawane podczas kolędy w akademikach.

Wszystkich bardzo dziękujemy za zaangażowanie i przyniesione różańce.

10 stycznia 2011 r.absolwencka drużyna Rodzinki stawiła czoła przeciwnej drużynie Gwiezdne Leszcze. To był trzeci wygrany mecz naszej drużyny w ramach Turnieju piłki siatkowej o Puchar Prezesa SKMA „Pokolenie” (3:0). Tego dnia licznie dołączyli do nas kibice, dziękujemy za doping Zobacz aktualne wyniki całego turnieju TABELA WYNIKÓW

Było głośno… Było kolorowo… Było kolędowo…

Jak co roku nasz duszpasterz odwiedza akademiki w pobliskiej uczelni UTP, aby wraz z całą świtą (w tym roku w konwencji hiszpańskiej) poświęcić pokoje (i ich wyposażenie). Kilku Absolwentów z naszej Wspólnoty dzielnie do późnych godzin nocnych wspomagało studentów z Martyrii w kolędowaniu wśród tegorocznych żaków w Fordonie.

Z radością na twarzach, ze śpiewem na ustach przemierzaliśmy kolejne piętra, aby pokazać, że razem można wiele, również modlić się w towarzystwie ludzi z roku, z tego samego piętra, często nawet wcześniej sobie nieznanych.

Wdzięczni za ogłoszenie beatyfikacji naszego kochanego papieża Jana Pawła II 16.01.2011 wielu z nas uczestniczyło we Mszy św. Po wspólnej Eucharystii odbyło się modlitewne czuwanie przy wizerunku JPII połączone z koncertem zespołu „To nie my toniemy”. Wesołe kolędowanie, śpiewanie hymnu pielgrzymkowego i innych pieśni było wyrazem naszej ogromnej radości z przyjęcia (niedługo) śp. Karola Wojtyły w poczet błogosławionych.

W sobotę 29.01.br. odbyła się kolejna już w tym roku akademickim, jednak pierwsza w karnawale impreza, tym razem w konwencji balu przebierańców. Została ona wspólnie przygotowana przez dwa bydgoskie duszpasterstwa akademickie:  DA „Martyria” oraz DA „Arka”, które już tydzień wcześniej były z sobą na łączach, żeby wszystko ustalić i podzielić się zadaniami. Po licznych przygotowaniach, do których należało m. in. udekorowanie sali,  zorganizowanie i przygotowanie jedzonka oraz napojów, wyszukania odpowiedniej muzyki czy znalezienie kilku atrakcyjnych nagród do konkursów – można było wreszcie rozpocząć imprezę. Od pierwszych dźwięków ok. godz. 20:00, przy pomocy przygotowanej wcześniej listy starannie dobranej muzy oraz sprzętu, który i tym razem fachowo obsługiwał nasz „sprawdzony” DJ Tomasz wraz z pomocą DJ-a Krzyśka, studenci  oraz absolwenci (i nie tylko) bawili się w najlepsze w auli Domu Parafialnego przy ul. Bołtucia 5. Oczywiście większość z przybyłych – jak na bal przebierańców przystało – było różnorodnie poprzebieranych – kreatywności jak zwykle nie zabrakło. Ok. godz. 23:00 odbył się konkurs  na najbardziej pomysłowy strój – zwyciężyła Kinia z Martyrii przebrana za Indiankę, a zaraz po niej Pepek w pomysłowym stroju księdza;) Następnie odbyło się jeszcze losowanie tzw. „szczęśliwego numerka”. Tu zwycięzcą okazał się Daniel ze Wspólnoty Absolwentów Martyrii. Nagrody, czyli m. in. wejściówka do bydgoskiej restauracji  „Manekin” ufundowały: MANEKIN oraz FENIKS. Wśród wielu przebranych pojawił się także polski kibic z krwi i kości;) Tylko nieliczni od razu zorientowali się, kto krył się pod tym nietypowym strojem;) Ten, kto tym razem do nas nie dotarł – niech żałuje, bo naprawdę minioną imprezę, która trwała nieprzerwanie do 2.00 w nocy, z pewnością można zaliczyć do udanych!/Ania M.

Kto jest Elitą Polityczną(lub nie jest) dowiedzieliśmy się w czwartkowy wieczór 17.02.11, kiedy to w ramach kolejnego spotkania Bydgoskiego Klubu Frondy, odwiedził nas Pan Rafał Ziemkiewicz – dziennikarz i publicysta. Nasz gość przedstawił wiele argumentów, co do tego jak pojęcie Elit jest źle pojmowane oraz wyraził nadzieję ze w przyszłości nasze społeczeństwo będzie zdolne podjąć wyzwania które  przed nim stoją. O popularności tego ciekawego tematem świadczy liczna obecność uczestników, którzy z wielkim zainteresowaniem słuchali o życiu politycznym w naszym kraju i bardzo chętnie zadawali pytania./(Ela)

Wojciech Cejrowski przyjechał do Bydgoszczy na zaproszenie Fundacji „Wiatrak”, temat spotkania brzmiał: „Boso do Bydgoszczy”. Organizatorzy nie spodziewali się takiego zainteresowania w naszym mieście. Sala Audytorium Novum byłą wypełniona „po brzegi”, a bilety rozeszły się już dużo wcześniej niż 24 lutego. Po przywitaniu przez prowadzącą rozpoczął się „spektakl”. Pan Cejrowski ku rozczarowaniu publiczności wszedł na scenę w butach, po krótkim wstępnie  jednak zdjął „naturalne” obuwie. Pan Wojciech opowiadał o swoich przygodach do Ameryki Łacińskiej, jego historie były pełne opisów i dobrego humoru, wzbogacone również fotografiami z podróży. Podczas spotkania można było dowiedzieć się np. jakie były motywacje pierwszych podróży Pana Wojciecha, jak poradzić sobie w trudnych sytuacjach w buszu, co jest najważniejsze w codziennym życiu dla wyjeżdżających w nieznane rejony świata.

Osobiście jestem pod ogromnym wrażeniem wypowiedzi osoby tak popularnej, a która nie poddaje się światu mediów a zawsze trzyma się  niezmiennie swoich zasad.

Dla tych, którzy nie mogli być na tym spotkaniu jest dobra wiadomość – Pan Wojciech odwiedzi nas ponownie jesienią tego roku.O spotkaniu można przeczytać również na www.wiatrak.org.pl.

W dniu 28 lutego 2011 odbyło się Spotkanie przy Winie. Było to pierwsze z cyklu pięciu spotkań, przeznaczonych dla smakoszy oraz koneserów dobrego smaku. Być może wiele osób mogło zdziwić, że w takim miejscu jak Duszpasterstwo Akademickie takie zajście będzie miało miejsce. A przecież, jak mieliśmy okazję się dowiedzieć, wino towarzyszy nam od dawien dawna. Niektórzy stawiają tezy, że być może nawet od 7 tysięcy lat*. Natomiast wracając do samego spotkania. To arcyciekawe wydarzenie było podzielone na dwie zasadnicze części – świecką i nieświecką czyli liturgiczną. Pierwszy głos zabrał (oczywiście po wspaniałym powitaniu oraz modlitwie) znawca wina wszelakiego, zaproszony gość współpracujący z Akademią Kulinarną. Myślę, że wszyscy byli pod wielkim wrażeniem Jego wiedzy na temat historii wina, jego odmian, mnogości szczepów i sposobów wytwarzania. Dowiedzieliśmy się także jak przechowywać wino, jak i kiedy serwować oraz jak i dlaczego wino należy przed poczęstowaniem nim gości, poddać dekantacji. I jeszcze ciekawostka, która myślę, że wielu zaskoczyła, to informacja, że nie zawsze wino im starsze tym lepsze**. Oczywiście na koniec pierwszej części posypało się sporo pytań, na które nasz gość miał zawsze ciekawą i wyjaśniającą odpowiedź.

Drugą część poprowadził były wikariusz naszej parafii, a obecnie wikariusz parafii katedralnej ks. dr Adam Sierzchuła. Wprowadził zgromadzonych w świat wina liturgicznego, wyjaśniając ważność wina w uczcie eucharystycznej. Dowiedzieliśmy się m.in. że wino poddawane konsekracji powinno być gronowe, nie zepsute, bez żadnych domieszek, wzmacniaczy itp. Także ks. Adam przekazał nam, że głównie do mszy świętych używa się wina gronowego białego, natomiast jest także możliwość użycia wina czerwonego, wtedy stosu
je się także czerwone puryfikaterze. Wiele kontrowersji na sam koniec spotkania wywołała informacja, o prawidłowej proporcji wody do wina, które na ołtarzu zmienia się w krew Pańską. Sądzę, że wielu z nas podeszło do tego zbyt matematycznie, a przecież wiary nie da się opisać wzorami i liczbami. Ksiądz Adam ubogacił nas jeszcze wieloma innymi równie ciekawymi informacjami, które, wiem, że dla wielu były nowością.

Chyląc się już ku końcowi, powiem jeszcze tylko, że obecność na tym spotkaniu na pewno nie była czasem straconym, wręcz przeciwnie była czasem pełnym nowości i ciekawych doświadczeń. Na sam koniec po modlitwie i błogosławieństwie, wszyscy uczestnicy zostali obdarowani buteleczką dobrego czerwonego wina z cytatem pisma świętego (oczywiście dotyczącym tego jakże cennego trunku).

Już dzisiaj zapraszam na kolejne spotkanie, tym razem dotyczące chleba, jego wymiaru zarówno świeckiego, jak i liturgicznego. Odbędzie się ono 28 marca w siedzibie Akademii Kulinarnej przy ulicy Startowej 2. W związku z tym ilość miejsc jest ograniczona i niestety tylko 30 osób będzie mogło wziąć w nim udział. Chętnych zapraszam o potwierdzenie swojej obecności  e-mailowo na adres wilczynskim@poczta.fm.

Michał W.

*) dzięki uczestnictwu w spotkaniu autor może pochwalić się nową wiedzą na temat początków winaJ

**) po więcej informacji na ten temat zapraszam do uczestników spotkania

Wyjątkowa, niepowtarzalna i jedyna na świecie Akademia Jana Pawła II miała 2 marca 2011 w czasie mszy św. akademickiej w Duszpasterstwie Akademickim „Martyria” swoją inaugurację. Rektor tej zaszczytnej uczelni podczas kazania wręczył studentom (niezależnie od wieku) specjalne indeksy. To wyjątkowe studiowanie polegać będzie na zdobywaniu zaliczeń poprzez rozwiązywanie zadań umieszczanych co tydzień na stronie www.janpawelii.pl. Studia trwają od 2 marca do 22 kwietnia 2011. Warunkiem ukończenia akademii jest również uczestnictwo we wszystkich środowych mszach św. akademickich o godz. 20 od 2 marca do 27 kwietnia. A po Mszy wyjątkowe spotkanie … z Janem Pawłem II. Nie zabrakło oczywiście przepysznych pączków bo to była wigilia tłustego czwartku. Było ich bardzo dużo od koloru do wyboru.

Zapraszam do rozwiązania pierwszego zadania na stronę www.janpawelii.pl

(Rekolekcje wielkopostne dla małżeństw WAM odbyły się w Zamku Bierzgłowskim 25-26.03.2011.)

Rekolekcje w Wielkim Poście to dla mnie zawsze duże wyzwanie i jeszcze większa konieczność. Przednówek w naturze zbiega się z biedą w mojej duszy, z niskimi lotami nastroju i czarnymi chmurami humoru. Z tego powodu chyba zawsze NIE CHCE mi się jechać na ŻADNE rekolekcje. Pakuję jednak mój plecak i jadę, bo wiem, że bez Chleba nie ma życia. Do plecaka zabieram moją niskość, moje grzechy, głód i wołanie. Zabieram codzienność przytłaczającą coraz mocniej tak, że światło wydaje się być tylko słowem. Jadę z tym moim pełnym, ciężkim plecakiem i błagam Ducha Świętego o dar nawrócenia i przemiany serca.

W czwartek 24 marca, w ramach kolejnego spotkania Bydgoskiego Klubu Frondy, naszym gościem był Pan Andrzej Melak, brat tragicznie zmarłego w Katastrofie Smoleńskiej, Stefana Melaka. Nasz gość przypomniał historię wydarzeń dotyczących tego co działo się w Katyniu w czasie Drugiej Wojny Światowej, mieliśmy okazję również obejrzeć wiele ciekawych kopii dokumentów z tamtych czasów. Pan Andrzej Melak opowiadał też o tym, jak rodziny ofiar Katastrofy Smoleńskiej przeżywały ten trudny dla nich czas oraz jak poszukują prawdy o śmierci swoich bliskich.

Zgodnie z zapowiedzią w dniu 11 kwietnia ponownie spotkaliśmy się w Akademii Kulinarnej Sadkiewicz&Szukaj na spotkaniu z cyklu „Przy winie i chlebie”. Tym razem poznawaliśmy różne rodzaje zastawy stołowej, jej elementy i zastosowanie. Po prezentacji możliwości i zasad ustawiania szklaneczek, kieliszków, talerzy i sztućców gospodarze zaprezentowali możliwości dekorowania potraw. Wszystkich zadziwiła fantazja z jaką można podawać smakowite specjały – okazuje się, że to mogą być prawdziwe dzieła sztuki!

W Niedzielę Palmową,17 kwietnia br, po kilku miesiącach prężnych przygotowań, wielu podjętych wyzwaniach i setkach minut poświęconego czasu, doświadczyliśmy wyjątkowego XI Misterium Męki Pańskiej pt. “Duc In Altum”. Odbyło się ono w Fordońskiej Dolinie Śmierci w dwóch odsłonach, o 16:00 oraz 19:45. W jego przygotowanie zaangażowało się przeszło 350 w większości młodych osób, przy wsparciu przyjaciół z doświadczeniem.

„Błogosławiony spośród nas”, jak mówili niektórzy, „taki wyjątkowy, bliższy niż pozostali święci”.

Fundacja „Wiatrak” zorganizowała kilkudniową pielgrzymkę do Rzymu na uroczystość beatyfikacji Jana Pawła II. Pielgrzymka to właściwe określenie tego wyjazdu: modliliśmy się wspólnie, zmagaliśmy się z trudnościami  podróży (3 noclegi w autokarze ), aby dotrzeć do Watykanu. Przeżywaliśmy wyjątkowe „rekolekcje” w drodze, dzieląc się swoimi doświadczeniami, dając świadectwo wobec innych, jak również wygłupiając się, jak to na radosnego chrześcijanina przystało .

10 maja 2011 roku w ramach Bydgoskiego Klubu Frondy odbyło się spotkanie z byłym Marszałkiem Sejmu RP i liderem Prawicy Rzeczpospolitej Markiem Jurkiem.

Miało być o miejscu Polski w Unii Europejskiej i tak się zaczęło. Od fragmentu homilii Jana Pawła II z 2003 roku dotyczącego potrzeby obecności Polski w Europie. Potem gość mówił o polskiej racji stanu względem UE. Następnie poruszono temat polskiej prezydencji w Unii. Kiedy jednak zaczęły padać o bycie chrześcijańskim politykiem ciśnienie zaczęło rosnąć. Marek Jurek mówił o przyczynie swojego rozejścia się z Prawem i Sprawiedliwością.

15 maja przy fordońskich górkach odbył się XV Parafialny Festyn Maryjny. W programie było wiele atrakcji: koncert zespołu „Własny port”, śpiewającego żeglarskie piosenki, występy dzieci i różnych grup na co dzień uczestniczących w zajęciach „Wiatraka”. Na najmniejszych czekały zjeżdżalnie, wata cukrowa, trochę więksi mogli skosztować wyrobów garmażeryjnych, zakupić przedmioty własnoręcznie wykonane przez uczestników warsztatów terapii zajęciowej i innych.

Już o 7:00 rano 08 sierpnia br. w Kościele Matki Bożej Królowej Męczenników w Fordonie rozpoczęła się Msza Święta, rozpoczynająca nasz trzy tygodniowy wyjazd do Madrytu na Światowe Dni Młodzieży. Mszę Św. sprawował Ks. Krzysztof Buchholz wraz z szóstką innych księży, którzy wybierali się z nami w tę podróż.. Łącznie uczestników pielgrzymki i opiekunów było około stu osób.
Pierwszem miejscem, które znalazło się na naszej trasie pielgrzymkowej było miasto zakochanych we Francji -Paryż, gdzie udało nam się zwiedzić kilka zabytków włącznie z Katedrą Notre-Dame i Mszą Św. w kaplicy Cudownego Medalika. Kolejnym punktem było niewielkie miasto położone nad rzeką Loarą – Tours. To właśnie tu siostry benedyktynki opowiedziały nam historię św. Marcina, pokazały kryptę z relikwiami Świętego. Był również czas na bliższe poznanie wszystkich podróżujących pielgrzymów i wspólną zabawę. Nie ukrywam, że spore wrażenie wywarł na mnie kolejny punkt naszego pielgrzymowania – przepięknie usytuowany na rzece Cher Zamek Chenoncenau tzw. Zamek Dam.
Po przekroczeniu granicy Hiszpanii i całonocnej jeździe w autokarze, pierwszym miejscem, które nawiedziliśmy był szczyt Montserrat z klasztorem benedyktyńskim, położonym w Katalonii, 40 km na północny zachód od Barcelony. Tam odbyła się Msza Św. przed wizerunkiem „Czarnej Madonny” zwanej La Moreneta.
Następnie udaliśmy się do Tarragony w ramach przygotowań w diecezji do ŚDM a dokładniej do dzielnicy Katalońskiej leżącej nad Morzem Śródziemnym w południowej Katalonii – Cambrlis. Zostaliśmy przyjęci i ugoszczeni przez pobliską parafie i wolontariuszy. Nocleg w szkole i żywność zostały nam zapewnione. Tam również była możliwość poznania troszeczkę historii Katalończyków, ich kultury, tradycji obchodzenia świąt kościelnych, wspólnych modlitw i zabaw oraz przysmaków kulinarnych. Nie obyło się bez wyjścia na plażę na Wybrzeżu Costa Daurada i kąpieli w słonym morzu! Doświadczyliśmy wielkiej gościnności i otwartości serc mieszkańców oraz władz miasta. W czasie kilkudniowego pobytu w Cambrils zaplanowano nam wizytę w Barcelonie i Tarragonie. I tak w Tarragonie największym przeżyciem była wspólna Msza Święta tzw. Eucharystia Posłania na arenie walk z bykami ( Tarraco Arena Placa) poprzedzona różańcem młodych odmówionym w języku łacińskim. Atmosfera jedności, poczucia wspólnoty, radości i chęci modlitwy trwała do jej zakończenia, a po niej został przedstawiony występ teatralny opowiadający o korzeniach chrześcijańskich Tarragony.
Poniedziałek 15tego sierpnia, to już Madryt!!! Tam na miejscu po zakwaterowaniu w szkole otrzymaliśmy pakiety pielgrzyma, a więc wyposażenie ułatwiające nam pobyt i poruszanie się prze cały tydzień w Madrycie, czyli plecak, koszulki, czapkę, przewodnik, modlitewnik, identyfikator, bilety, wachlarze itp. Każdy dzień był szczegółowo zaplanowany; rozpoczynał się modlitwą poranną, śniadaniem, katechezą dla poszczególnych grup w ich języku narodowym z udziałem biskupów m.in. biskupa Stanisława Dziwisza, doktora teologii, arcybiskupa metropolity krakowskiego. Katechezy przeplatane były śpiewem, który prowadził zespół „Lumen” z Poznania. Czas na obiad – wspólny lub w mniejszych grupach oraz możliwość skorzystania z przygotowanego dla nas programu kulturalnego (tzw. Festiwalu Młodych) obejmującego koncerty, wystawy, spektakle, warsztaty, zwiedzanie obiektów architektonicznych i zabytków kościelnych, muzeów i trwającego przez cały czas naszego pobytu.
Kolejne dni upływały bardzo szybko, aż do samego spotkania z Benedyktem XVI, już sam jego przylot na lotnisko Barajas i przejazd papa mobile ulicami Madrytu do Nuncjatury wywołał wiele radości i uwolnił emocje wszystkich młodych świata, które objawiały się głośnymi okrzykami, śpiewem i modlitwą. Wspaniałym przeżyciem była dla mnie Droga Krzyżowa wraz z Ojcem Świętym różnymi grupami z Półwyspu Iberyjskiego, które przygotowały 14ście stacji hiszpańskiego Wielkiego Tygodnia i w przebraniach wyszły na ulice miasta. W skwerze na lotnisku Cuatro Vientos od samego rana młodzi z całego świata gromadzili się w poszczególnych sektorach by przygotować się na spotkanie z Bogiem, ludźmi i Papieżem. O godz. 20:30 po gorącym i radosnym powitaniu rozpoczęło się czuwanie modlitewne z Ojcem Świętym oraz Adoracja Eucharystyczna z dodatkowymi atrakcjami, jaką była burza i ulewny deszcz. Przeżycie niesamowite, bo pomimo nieciekawej pogody i zakłóceń w transmisji zachowany był pokój serc i radość. Noc spędziliśmy pod gołym niebem na lotnisku czuwając na modlitwie. Z samego rana 21 sierpnia o godz. 9:30 rozpoczęła się wspólna Msza Święta na zakończenie ŚDM koncelebrowana przez Papieża, biskupów i księży z całego świata. Po niej pożegnaliśmy Ojca Świętego i udaliśmy się na noclegi by wypocząć i wyruszyć w dalszą podróż już w kierunku naszego domu – Polski.
W kolejnych dniach udało nam się odwiedzić sanktuarium św. Michała na górze Arala. Tam została odprawiona Msza Św., została naświetlona historia tego miejsca i możliwość ucałowania relikwii. Oczy nasze dodatkowo podziwiały piękny widok na dwie doliny a także panoramę Pirenejów. Kolejny punkt to Foz de Lumbier z przepięknym Kanionem oraz Leyre miasto z benedyktyńskim klasztorem. Oczywiście skorzystaliśmy z wysłuchania przepięknie wyśpiewanej przez benedyktynów modlitwy wieczornej – nieszporów. Następne miejsce to Javier – zamek, w którym urodził się św. Franciszek Ksawery, dalej Pamplona – stolica Nawarry, gdzie znajduje się słynna San Fermines oraz kampusy uniwersyteckie w Salamance. Dane nam było też odwiedzić miasto Loyola, gdzie znajduje się rodzinny dom Ignacego Loyola, założyciela Jezuitów, następnie San Sebastian – miasto festiwalowe , plaża w kształcie muszli. Na naszej drodze stanęła też katedra w Burgos gotycka Katedra Świętej Marii, znajdująca się na liście światowego dziedzictwa UNESCO.
Jednym z końcowych miejsc naszego pielgrzymowania było Lourd- miasteczko położone u stóp Pirenejów, tam o 6:45 w Grocie, gdzie miały miejsca objawienia św. Bernadecie odprawiona została Msza Św. Po niej zwiedziliśmy jedno z najważniejszych Sanktuariów Maryjnych Francji, a wieczorem uczestniczyliśmy w procesji ze światłami.
Ostatnim punktem naszej pielgrzymkowej trasy było La Salette- na stromej i wysoko usytuowanej górze , miejsce słynące z wielu łask, w którym znajduje się Sanktuarium Matki Bożej Płaczącej. Tam też odbyła się nasza ostatnia wspólna Msza Św. po niej podziękowania, ostatnie zdjęcia grupowe i podróż autokarem do Polski.
Nawiedzenie tak wielu miejsc świętych umożliwiło nam poszerzenie wiedzy na temat świętych kościoła Hiszpańskiego, dostarczyło wielu atrakcji, ale przede wszystkim zbliżyło do Boga. Ta niesamowita atmosfera tych miejsc sprzyja kontemplacji a warunki pobytu wystawiły na próbę nas samych, oblekły w cierpliwość, pokorę, otwartość na bliźniego i jego potrzeby. Był to czas wyjątkowy, pełen łask, życzę więc każdemu, aby kiedyś udał się w taką życiową podróż by odkryć siebie samego i miłosierdzie Boże mając za przewodników świętych Kościoła danych nam od naszego Ojca w Niebie.

W sobotę tj. 10 września 2011 rozpoczęliśmy nowy rok formacji we Wspólnocie Absolwentów „Martyria”. Zebraliśmy się wszyscy z rana na duszpasterskim terenie, czyli w kaplicy, gdzie rozpoczęliśmy ten dzień modlitwą Jutrzni. Następnie czekała na nas niespodzianka. Wychodząc z kaplicy, dostaliśmy do ręki mapę Domu Jubileuszowego i zadania. Naszym celem było zdobycie kolejnych „punktów kontrolnych” podczas podchodów po przyszłej siedzibie „Wiatraka”. Wielu z nas w tych murach było po raz pierwszy (zwłaszcza w piwnicy lub w ogrodzie zimowym). Podzieleni już na nowe grupy formacyjne mogliśmy lepiej poznać nieznane tereny oraz siebie nawzajem
Punktem kulminacyjnym tej soboty była Msza św., podczas której złożyliśmy uroczyste ślubowanie na okres jednego roku bycia we wspólnocie WAM. Czeka nas wiele wyzwań, mnóstwo zadań, ale z pewnością razem i z Bożą pomocą jesteśmy wiele ofiarować sobie jak i innym.

W piękną słoneczną niedzielę 2 października Fundacja „Wiatrak” zorganizowała spotkanie dla najmłodszych z cyklu „Rodzina to jest siła” z ANIOŁAMI PÓJDĘ TAM….
Rozpoczęliśmy modlitwą do Anioła Stróża i czytaniem bajki o aniołach, potem zaczęły się super zabawy z udziałem „niesfornych” aniołków i ich rodziców. Był nawet Archanioł Gabriel, który próbował złapać wszystkie aniołki, ale ta sztuczka mu się nie udała. Trudno mu było zapanować nad całą zgrają tych najmniejszych. Po zabawach rozpoczęliśmy robienie swojego Anioła Stróża. Każda rodzina robiła swojego Anioła, którego później mogła wziąć do domu. Zakończyliśmy wspólną modlitwą i z uśmiechem powędrowaliśmy do domu. Kilka zdjęc znajduje się w galerii

16 października 2011 – w rocznicę wyboru Jana Pawła II na papieża my, absolwenci z WAMu przeżywaliśmy swój Dzień Wspólnoty. Zebraliśmy się w niedzielne popołudnie w auli Domu Parafialnego, aby poznać bliżej ducha Wspólnoty i siebie nawzajem. Pierwszym zadaniem dla wszystkich grup formacyjnych było przedstawienie w dowolnej formie wybranych dzieł martyriowych tj. Misterium Męki Pańskiej, Czuwanie/Adoracja, Sacronowela, i inne akcje. Każda z grup wykonała to zadanie na swój indywidualny sposób, były wierszyki, wizualizacje, prezentacje, a nawet wspólne pieśni. Wielu z nas uczestniczyło w przedstawianych „akcjach”, a jeśli nie – mieliśmy okazję zobaczyć na czym polegały poszczególne dzieła.

W sobotę – 29 października 2011 r. w ramach przeżywanego w Kościele Tygodnia Misyjnego wspólnie odwiedziliśmy pobliskie Muzeum Misyjne u Duchaczy w Bydgoszczy. Już u progu żywiołowo przywitał nas brat Hieronim, który jako nasz przewodnik niestrudzenie pokazywał nam zgromadzone w muzeum eksponaty. Jednocześnie bardzo ciekawie opowiadał, a było przy tym wiele śmiechu i radości. Najmłodsi mięli okazję m.in. zagrać na instrumentach z różnych zakątków świata,  tworząc przy tym „osobliwą” orkiestrę:) Obejrzeliśmy przeróżne figurki, biżuterię, naczynia, przymierzyliśmy nakrycia głowy, a nawet całe stroje z krajów misyjnych. Mięliśmy również czas na chwilę reflekcji i modlitwy w intencjach misyjnych.”

przejdź do galerii zdjęć

ks. Wojciech Szukalski – Rektor Wyższego Seminarium Duchownego Diecezji Bydgoskiej

Konferencja była skierowana do nas wszystkich, bo każdy z nas cierpi. Cierpienie może pojawiać się nawet wtedy, gdy coś idzie nie po naszej myśli. Ksiądz Szukalski podczas konferencji zadał wiele pytań i udzielił na nie odpowiedzi, wyjaśnił jak wygląda reakcja człowieka na cierpienie oraz dlaczego człowiek ucieka od cierpienia innych.

Jednym z pytań jakie zadał prelegent było: Czy potrzeba dodatkowego cierpienia, które ktoś sobie sam narzuca, by być bliżej Chrystusa? Rektor z pokorą powiedział, że trzeba ogromnej odwagi, by prosić o cierpienie, a tym bardziej potraktować je jako łaskę od Boga. Zwłaszcza, że uciekamy od ludzi chorych, cierpiących. Gdy idzie się do chorego i mówi o teologii cierpienia to wydaje się, że na mówienie choremu o cierpieniu jest już za późno. Im bardziej jesteśmy młodzi i powodzi nam się w życiu, tym bardziej człowiek chce być skuteczny. Taki człowiek będąc przy chorym chce, żeby z tego wynikało coś skutecznego. A trzeba się zgodzić, że poza obecnością nic temu człowiekowi nie damy. I właśnie zgoda na to, że będę przy drugim człowieku to jest to, czego możemy dać najwięcej.

przejdź do galerii zdjęć